در این بخش، همکاری با رضا لواسانی شکل گرفت. در این مجموعه، صندلی نشینمک بهعنوان یکی از عناصر اصلی حضور داشت و در کنار آن، اسبهای شناختهشدهی رضا لواسانی بهعنوان ناظر و راوی فضا در نظر گرفته شدند.
ایده اصلی بر این اساس شکل گرفت که تجربهی نشستن بر روی این صندلی، تداعیکنندهی حس سوار شدن بر زین یک اسب باشد؛ تجربهای جسمانی و حسی که مخاطب را به درون روایت فضایی باغ شازده ماهان وارد میکند.
در این خوانش، اسب نه صرفاً یک عنصر تصویری، بلکه بهعنوان ناظر و راوی فضا در نظر گرفته شد؛ حضوری که به کل مجموعه معنا و جهت روایی میبخشد.