باغ شازده ماهان،
باغی که ترجمه شد.

مادربزرگی دارم که سال‌ها پیش به رحمت خدا رفته —

می‌گویند صدای محشری داشته؛ وقتی می‌زده زیر آواز، صدایش چنان وسیع و صاف بوده که مو به تن همه سیخ می‌کرده. وقتی داشتم برای کار جدیدم دنبال ایده می‌گشتم، یاد یکی از داشته‌هایمان افتادم؛ «باغ شازده ماهان» را می‌گویم. صد و سی، چهل سال پیش، تو دل کویر چه بهشتی ساخته‌اند. این مجموعه، ترجمه‌ای شخصی از تجربه‌ی حضور در این باغ است؛ از حوض‌های پلکانی، فواره‌های سنگی، درختان سرو و کاشی‌های فیروزه‌ای، تا کاناپه، صندلی، نیمکت، میز و فرشی که هرکدام روایتی از این باغ را با خود حمل می‌کنند.

— مرجان احرابی فرد